....วันนี้บ่ายโมงมีนัด  บ. นึงนัดตรูสัมพาด (บ.ในหาดใหญ่นี่แหละ เป็นบ.มหาชนมีบ. ในเครือน่าจะเยอะที่สุดในธุรกิจแนวเดียวกัน)

    เรื่องของเรื่องคือ เค้าโทรมาหาตรู 4 ครั้งแระให้ไป แต่ตรูไม่เคยไปซักครั้งเพราะยังติดงานอยู่ไม่สามารถเริ่มงานใหม่ได้ ต้องรออีก 2-3เดือน เคยบอกเค้าไปงั้นอะ

    จนเค้าโทรมาอีกก็เรยต้องไปหน่อยเกรงใจเค้า เดี๋ยวจะโดนด่า จริงๆ ก็เป็นตำแหน่งที่ตรูไม่เคยทำอะไม่รู้เรื่องด้วย

     

      ... ไปถึงบ่ายโมงเดินเข้าไปเรยตรู ดุ่มๆ แต่งตัวใส่เสื้อโปโลธรรมดานี่แหละ

       "หวัดดีครับพอดีนัดไว้กะคุณ...มาสัมพาดอะครับ "  ตรูถามแบบรีบๆจะได้เสร็จๆ

       "อ่า คุณ...ลาอะค่ะวันนี้ ยังไงนั่งรอแป๊บนะคะ"  อ้าวเวง กลับดีมะเนี่ย

 

        นั่งๆ ซักพักมีอีกคนเข้ามา ท่าจะมาแบบเดียวกะตรู ตรูก็นั่งอ่าน นสพ. ต่อไป

        "สัมพาดใช่มั้ยครับเชิญทางนี้ครับ "  ตรูเงยหน้าขึ้น อ้าวเพื่อนตรูนี่หว่า อย่าบอกนะว่าคนที่โทรเรียกตรู 3-4 ครั้งคือมัน (รู้จักแต่ชื่อเล่นเรยไม่รู้ชื่อจริงว่าที่มันเรียกคือตรูเองแหละ เหอๆ)

        แล้วก็เอาใบสมัครมาให้ตรุเขียนอีกรอบ พลิกๆดู 8หน้า เว้งขี้เกียจเขียนชิบตรูก็พิมพ์มาแล้วเอาไปอ่านก็เหมือนๆ กานแหละ

        ซักพักมีอีกคนมาเมหือนกันมาสาย เขียนเอาๆ ซักพักคนที่มาหลังกรูคนแรกก็เขียนเสร็จเพื่อนตรูเรยเรียกเข้าไปก่อน

        ตรูก็ไม่รีบเพราะคงไม่นานเท่าไหร่ เรยนั่งเบื่อๆ ชวนพี่อีกคนที่มาหลังสุดคุยๆ  เก่งใช้ได้เรยแฮะความรู้ประสบการณ์ไม่เบา

        "พี่ทำอยู่ที่ไหนหรอครับ" ตรูเริ่มเปิดปากกวนชาวบ้าน  พี่เค้าหยุดเขียนเงยหน้ามาแป๊บนึงยิ้มแล้วตอบ

        "อยู่ชลครับ"

         "มาไกลนะครับ แล้วไหงมาถึงนี่อะครับ" น่านน เจือกอีกตรู มันเรื่องของเค้า

         "พอดี แฟนอยู่ปัตตานี ก็เรยอยากย้ายมาอยู่แถวนี้ครับ" พี่เค้าก็เงยมาตอบแล้วเขียนต่อ

         "อ๋อ พี่เป็นคนแถวนี้หรอครับ" ตรูยังไม่เลิก

         "เป็นคนเชียงใหม่ครับ"  O.o  เปงตรูพวกเมิงจะถามต่อมะ

          "อยู่คนละทิศไปเจอกันได้ไงครับเนี่ย"  ตรูอยากรู้อะ

         "ทางเน็ตครับ 10ปีแระ"   o.O หูยยสุดยอดพี่สอนป๋มมั่งจิ

       

         ตรูหยุดพักก่อน นั่งเบื่อต่อไป  1.5 ชม. ผ่านไปไอคนแรกยังไม่ลงมาอีก

       

          "แล้วเดี๋ยวพี่ไปไหนต่ออะครับ" ตรูเริ่มอีกแระหลังเห็นพี่เค้านั่งตรวจเอกสารแบบตื่นเต้น ทำไมตรูนั่งเฉยไม่สนใจจะเช็คไรมั่งเรยหว่า

          "อ๋อ เดี๋ยวพาหลานกะแฟนไปเที่ยวๆ แล้วก็กลับปัตตานี"  อ๋ออ ที่แท้ให้แฟนขับรถพาหลานเวียนๆ รออยู่นี่เอง

         "งั้นเดี๋ยวพี่เข้าไปก่อนละกัน นะครับ เดี๋ยวแฟนพี่รอนาน กลับปัตตานีเย็นมากๆ มันอันตรายด้วย"  ตรุเห็นใจและชื่นชมในรักข้ามขอบฟ้าที่เค้าอุตส่าไปเจอกันและเดินทางไปในที่ที่หลายๆคน ก็กลัวว่ามันไม่ปลอดภัยที่สุดที่หนึ่งโดยไม่กลัวอะไร

       

         ซักพักคนแรกก็ลงมา บ่นมาแต่ไกล ถามเยอะจิงๆ แล้วก็เดินไป ตรูเรยให้พี่เค้าเข้าไปก่อน

         นั่งรอต่อไประหว่างนั่งก็เพิ่งสังเกตเห็น 2 คนที่มาแต่งตัวดูดีจิง ผูกไท้ด้วยเหลือบมาดูตัวเอง

         "อ้าวเวง !! ... ตรูลากแตะมาหรอเนี่ย เพิ่งรู้ตัว ลืมไปเรยลืมเปลี่ยนรองเท้าในรถกรำจิงๆ แต่ขี้เกียจไปเปลี่ยนแระ ฮ่าๆๆ "

         1 ชม. ผ่านไปพี่เค้าก็ลงมา  "เปงไงมั่งพี่" ตรูเอาใจช่วยอยากให้พี่เค้าได้แฮะ

          "หนักครับน้อง"  ..."ขับรถกลับดีๆครับพี่" ตรูกล่าวลาแล้วเดินขึ้นไปกะเพื่อนตรูที่มาเรียกเข้าห้อง

       

         อ้าวเพื่อนตรูมานเป็นหัวหน้าส่วน HR หรอเนี่ยใหญ่โตไม่เบาแฮะ  ตรุเข้าไปนั่งก็ไขว่ห้าง กะรดิกขาแบบสบายๆรอเค้าออกไปพักกินน้ำกัน

         เข้ามาเค้าก็เริ่มถามตรู ตรูก็เล่นมุขไปเรื่อยบรรยากาศเรยค่อนข้างเฮฮา เพราะตรูรู้ว่ามันไม่ใช่ฟิวด์ที่ตรูเคยทำ ก็เรยใส่เงินเดือนไปซะจนเค้าน่าจะอึ้ง

         ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ 10-15 นาทีได้มั๊งตรูก็ขอตัวกลับ เพราะดูเค้าไม่มีไรจะถามแล้ว (มันเย็นมากแระ ตรุนั่งตั้งแต่ บ่ายโมงถึง 4โมงครึ่ง) ก้ได้แต่บอกว่าไว้จะติดต่อไป

         ไม่ไรหรอกไม่ต้องแล้วก็ด้าย ฮ่า

        

         กลับมาได้ซักพักมีนัดคุยงานต่อกะลูกค้าไปกะเอกลิง ได้ข้อมูลงานมาคร่าวๆ แล้วมานั่งคุยกันต่อ

         SA มือโปรทั้ง 2 ของตรูประเมิณราคางานนี้อย่างต่ำๆ ซื้อรถได้คันนึงเรยนะนั่น เหอๆ

         กลับมาก็ดึกแระ 5 ทุ่ม ก็ไปอ่านเจอเรื่องแปล๊บๆที่อกข้างซ้ายเข้าอีกจนได้ เง้ออ นั่งทะเลาะกะไวรัสรอดูบอลต่อ......